yalnızım günler geceler boyunca

                                    yalan kurduğum hayaller

                                    gördüğüm düşler

                                    yalanmış tüm gerçekler

                                    bir sokak lambası kadar

                                    kalemin içinde mürekkep

                                    kitapta ayraç

                                    mum içinde ip kadar yalnız...

                                    terkedilmiş bir ev kadar

                                     boş ve terkedilmiş hayatım.

                                     YALNIZ DOĞDUM

                                      YALNIZ ÖLMELİYİM.

                                         DOĞARKEN AĞLADIM

                                          ÖLENE DEK AĞLAMALIYIM...

BİRŞEYLER YAPMAYA CALIŞMAK HANGİ YAŞ VE MEKANDA OLURSA OLSUN BENCE SAYGIYA, DİKKATE VE ÖVGÜYE DEGER.YETERKİ YAPILANLAR AHLAKLI, AMAÇLI VE DÜŞÜNDÜRÜCÜ OLSUN...

son romanında Nuriye Akman ağaçlarla konuşabilen dilsiz bir çocugu anlatmış.Biliyorsunuz kendisi bir ropörtajcı.Bu ilk roman denemesinin adı NEFES.bence özgün olmus.

    İzleyenler neler hissetti merak ediyorum.İki gündür etkisinden kurtulamıyorum.çaresiz bir iyimserlik hissettim.Kaybolan bir nesle ağladım,yok olan iyi insanlara ağladım,kemik ölçümü yapılıp yeterince büyük olan çocukların idamına ağladım,sağdan da soldan da kaybedilen yaşamlara ağladım.

             SİZ NELER HİSSETTİNİZ?

       içim duman duman...

       yine ıslanıyor egildiğim güller

       ne zamanı durdurabiliyorum

       ne seni getirebiliyorum

       ellerimde zaman

       ölerek bitirebilirim bu yolculuğu

        oysa seni

        geri getiremem ÖLSEM DE...

                        durup durup

                        çocuksu bir sevinç kaplıyor her yanımı

                        iyi ki de varsın diyorum

                        iyi ki de varsın

                        sen olmasan ben olur muydum?